W naszej ofercie: magnes neodymowy, magnes ferrytowy, AlNiCo, Sm-Co, stoły, chwytaki, separatory magnetyczne.
magnesy neodymowe
magnesy ferrytowe
magnesy magnesy stale
magnes

Nasz sklep internetowy www.MAGNESY.eu

Ferromagnetyzm

 

Ferromagnetyzm to zjawisko, w którym materia wykazuje własne, spontaniczne namagnesowanie. Jest jedną z najsilniejszych postaci magnetyzmu i jest odpowiedzialny za większość magnetycznych zachowań spotykanych w życiu codziennym. Razem z ferrimagnetyzmem jest podstawą istnienia wszystkich magnesów trwałych (jak i zauważalnego przyciągania innych ferromagnetycznych metali przez magnesy trwałe).

Materiały ferromagnetyczne to materiały, które wykazują ferromagnetyzm. Zwane są ferromagnetykami.  W fizyce ferromagnetyk to ciało, które wykazuje własności magnetyczne. Znajdują się w nich obszary stałego namagnesowania (tak zwane domeny magnetyczne), wytwarzające wokół siebie pole magnetyczne (jak małe magnesy).

Jest bardzo dużo ich krystalicznych przedstawicieli: żelazo, kobalt, nikiel oraz w niższych temperaturach również gadolin, terb, dysproz, holm i erb wśród pierwiastków oraz wiele stopów i związków chemicznych. Tzw. punkty Curie to temperatury, powyżej których tracą one właściwości ferromagnetyczne. Ferromagnetyczne stopy metali, których składniki w czystej formie nie wykazują ferromagnetyzmu, nazywane są stopami Heuslera.

Można również wytworzyć amorficzny (niekrystaliczny, bezpostaciowy) ferromagnetyczny stop metaliczny poprzez bardzo szybkie ochłodzenie płynnego stopu, co skutkuje niemal izotropowymi własnościami magnetycznymi. W zależności od składu chemicznego i obróbki cieplnej amorfiki mogą wykazywać bardzo niską koercję magnetyczną (np. poniżej 1 A/m), wysoką względną przenikalność magnetyczną (do wartości 106) oraz małą stratność właściwą z uwagi na niewielką grubość taśmy (co ogranicza prądy wirowe). Typowym takim materiałem jest stop metali przejściowych (zazwyczaj Fe, Co czy Ni, 80%) z półmetalami (B, C, Si, P), obniżającymi temperaturę topnienia stopu i ułatwiającymi osiągnięcie fazy amorficznej.

Jednym z przykładów takiego amorficznego stopu jest komercyjny stop Vitrovac 6025 (Co66Fe4Mo2B11.5Si16.5) z temp. Curie 483 K i magnetyczną polaryzacją nasycenia 0.55 T w temp. pokojowej (dla porównania: czyste żelazo: 1043K i 2.15 T).

Temperatura Curie (oznaczana TC) - temperatura powyżej której ferromagnetyk gwałtownie traci swoje właściwości magnetyczne i staje się paramagnetykiem, zjawisko to wynika ze zmiany fazy ciała stałego. Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka Piotra Curie, męża Marii Skłodowskiej-Curie.

W temperaturze niższej od temperatury Curie dipole magnetyczne atomów lub cząsteczek ustawiane są przez wiązania chemiczne w jednym kierunku tworząc domeny ferromagnetyczne. W temperaturze powyżej temperatury Curie drgania cieplne sieci krystalicznej niszczą ustawienia dipoli magnetycznych, dipole wykonują drgania.

Temperatury Curie wybranych substancji w kelwinach:

Substancja Temperatura Curie (K)
Fe 1043
Co  1388
Ni 627
 Gd  292
Dy 88
MnAs  318
MnBi 670
 MnSb 587
 MnOFe2O3  573
 FeOFe2O3 858
 NiOFe2O3 858
 CuOFe2O3  728
 MgOFe2O3  713
 Y3Fe5O12 560
 CrO2  386
 EuO  77
EuS  16,5
CrBr3  37
Au2MnAl 200
Cu2MnAl 630
Cu2MnIn  500
MnAs 318
 GdCl3  2,2
 Fe2B 1015
MnB 578

 Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Ferromagnetyzm